Miss, gising na..
i think im losing my mind..
Going to work from Bulacan to Alabang, back and forth, takes me 4-5 hours every time I have work. So, why need to suffer when I can have my place near work? Maybe, Im really losing my mind...
Going further, on my way to the office and back, almost lahat na ng klase ng tao nakasalamuha ko. Magmula sa pagsakay ng jeep sa kanto namin, hanggang fx/van papuntang Cubao at bus papuntang Alabang, isama mo na rin ang minsanang pagsakay sa MRT pag umaabot ako; sa dis-oras ng gabi, I need to make myself and my belongings safe.
Earlier, on my way to the office, another unexpected thing happened. I was sitting waiting for another van to come in Bocaue tollgate, when a man in his early twenties sat beside me.
A lady asked, "Magkano pamasahe hanggang Cubao?"
and he answered, "40 pesos".
The van came, we all went inside and paid our fares. I slept...
"Miss, gising na, Cubao na", I heard from my left side.
"Thanks...", sabi ko na medyo inaantok pa.
Bumaba na ko ng van, nahuli pa yata yung driver ng sinakyan namin kasi may pulis na pinara yung driver. Nandun ako sa gilid ng Cubao, nag-aabang ng bus papuntang Alabang.
"Miss, saan ka?" tanong nung lalaking gumising sa akin.
"Sa Alabang".
"Ah, sa Alabang ka pala, akala ko kanina lumampas ka na",
"Oo nga eh, nakatulog kasi ako", nahihiyang sagot ko.
"San ka ba nagwo-work?", tanong nya ulit.
"Sa Alabang", ang tipid kong sumagot, naisip ko. "Ikaw, saan ka?"
"Sa Ayala, pupunta ako sa friend ko", sabi nya.
"Ah ok", nakakita ako ng bus paputang Ayala, "Ei pwede ka nang sumakay, papuntang Ayala yan", sabay turo sa bus.
"Sabay na lang ako sa yo"
Ano daw? "Ah ok..."
"Anong pangalan mo?", tanong nya ulit.
"NiƱa."
"Im King", extending his hand for a shake.
May nakikita akong bus na parating, Pacita ang signboard. Pwede na kong sumakay, naisip ko, sabay para nung bus..sumakay kaming pareho..
"Saan kayo?"
"Isang Alabang at saka isang Ayala", sagot nya sa tanong nung kundoktor sabay abot ng bayad.
Teka, binayad nya ko. Bakit? Naglabas ako ng pera, binigay ko sa kanya yung P50 pero di nya tinanggap.
"Ok lang, ako na bahala."
"Hindi, kunin mo yung bayad ko", pilit ko.
"Wag na, ok lang yun."
"Thank you."
Tinanong nya kung ilang taon na ko, saan ako nag-aral, ano yung course ko, saan yung work ko. Nagkwento din sya, siguro nakahalata sya na tanong-sagot lang yung conversation namin. Sya puro tanong, ako puro sagot. As if Im not interested or wanna get rid of him. Nilabas nya yung phone nya nung nasa Buendia na kami. I had an idea that he's gonna ask for my number pero ayokong mag-maganda...
"Can I have your number, you know, for future references"
Sabi ko na eh.
"Sure."
Sabay bigay ng wrong number. Before he got off the bus, I said thanks again..
"Ingat ka", paalam nya.
"Ikaw rin."
Going to work from Bulacan to Alabang, back and forth, takes me 4-5 hours every time I have work. So, why need to suffer when I can have my place near work? Maybe, Im really losing my mind...
Going further, on my way to the office and back, almost lahat na ng klase ng tao nakasalamuha ko. Magmula sa pagsakay ng jeep sa kanto namin, hanggang fx/van papuntang Cubao at bus papuntang Alabang, isama mo na rin ang minsanang pagsakay sa MRT pag umaabot ako; sa dis-oras ng gabi, I need to make myself and my belongings safe.
Earlier, on my way to the office, another unexpected thing happened. I was sitting waiting for another van to come in Bocaue tollgate, when a man in his early twenties sat beside me.
A lady asked, "Magkano pamasahe hanggang Cubao?"
and he answered, "40 pesos".
The van came, we all went inside and paid our fares. I slept...
"Miss, gising na, Cubao na", I heard from my left side.
"Thanks...", sabi ko na medyo inaantok pa.
Bumaba na ko ng van, nahuli pa yata yung driver ng sinakyan namin kasi may pulis na pinara yung driver. Nandun ako sa gilid ng Cubao, nag-aabang ng bus papuntang Alabang.
"Miss, saan ka?" tanong nung lalaking gumising sa akin.
"Sa Alabang".
"Ah, sa Alabang ka pala, akala ko kanina lumampas ka na",
"Oo nga eh, nakatulog kasi ako", nahihiyang sagot ko.
"San ka ba nagwo-work?", tanong nya ulit.
"Sa Alabang", ang tipid kong sumagot, naisip ko. "Ikaw, saan ka?"
"Sa Ayala, pupunta ako sa friend ko", sabi nya.
"Ah ok", nakakita ako ng bus paputang Ayala, "Ei pwede ka nang sumakay, papuntang Ayala yan", sabay turo sa bus.
"Sabay na lang ako sa yo"
Ano daw? "Ah ok..."
"Anong pangalan mo?", tanong nya ulit.
"NiƱa."
"Im King", extending his hand for a shake.
May nakikita akong bus na parating, Pacita ang signboard. Pwede na kong sumakay, naisip ko, sabay para nung bus..sumakay kaming pareho..
"Saan kayo?"
"Isang Alabang at saka isang Ayala", sagot nya sa tanong nung kundoktor sabay abot ng bayad.
Teka, binayad nya ko. Bakit? Naglabas ako ng pera, binigay ko sa kanya yung P50 pero di nya tinanggap.
"Ok lang, ako na bahala."
"Hindi, kunin mo yung bayad ko", pilit ko.
"Wag na, ok lang yun."
"Thank you."
Tinanong nya kung ilang taon na ko, saan ako nag-aral, ano yung course ko, saan yung work ko. Nagkwento din sya, siguro nakahalata sya na tanong-sagot lang yung conversation namin. Sya puro tanong, ako puro sagot. As if Im not interested or wanna get rid of him. Nilabas nya yung phone nya nung nasa Buendia na kami. I had an idea that he's gonna ask for my number pero ayokong mag-maganda...
"Can I have your number, you know, for future references"
Sabi ko na eh.
"Sure."
Sabay bigay ng wrong number. Before he got off the bus, I said thanks again..
"Ingat ka", paalam nya.
"Ikaw rin."
8 Comments:
buti wrong number yung binigay mo. iba na ang takbo ng buhay ngayon, you can never tell kahit na mukhang mabait siya or acted nicely towards you. maiba ako, ang mahal na pala ng pamasahe dyan ano? cubao to alabang, PHP50 na?
re: new place...siguro nga, you need to find a closer place to your work. grabeng pasakit naman yun na 4-5 hrs ka kung magbiyahe makapagtrabaho lang. i know it'll be easier to find a boarding house, than to find another job.
sige, hope you have a great week ahead! ingat palagi. God bless...
thanks for the advise. im on my way to UP for the jobfair.hehe
ganda...
ano maganda? ako o yung story?
i know how it is to travel long distances. very tiring. =(
and good move on the wrong number part. you can never be too careful naman. pero i bet if he was good-looking you wouldn't have minded LOL kidding!
have a great day! =]
Wow, Larry, napadalaw ka. thanks man!
he's cute...but i dont mind...hehe
hi... hopping from des...
take extra precaution when talking to strangers... better to be safe than sorry.
yeah, i need to buy a tear gas, i think.
thanks for the concern jo and larry.
Post a Comment
<< Home